Archiwum kategorii: Historia

Zamach na prezydenta Reagana (1981) i Ustawa Brady’ego (1993)

Dziś mija równe 40 lat od dnia, w którym miał miejsce zamach na prezydenta Reagana. Zdarzyło się to 30 marca 1981 r. w Waszyngtonie przed hotelem Hilton. Zamachowiec oddał sześć strzałów z broni krótkiej. Oprócz Reagana ranne zostały trzy osoby: jego rzecznik prasowy James Brady (został trwale sparaliżowany), agent Secret Service Tim J. McCarthy oraz policjant Thomas Delahanty.

Zamach na prezydenta Reagana, który nie zepsuł mu humoru…

Sam prezydent został trafiony rykoszetem, pocisk odbity od limuzyny trafił w płuco, a następnie doszło do krwotoku wewnętrznego i utraty znacznej ilości krwi. Ronald Reagan do momentu utraty przytomności znosił to z właściwym sobie humorem (pisząc do żony i syna kartkę o treści: Jak to mówił Churchill, nie ma nic lepszego, niż zamach, który się nie udał). Przed zabiegiem operacyjnym ratującym życie powiedział do chirurgów: Mam nadzieje, że wszyscy jesteście republikanami…

Zamach na prezydenta Reagana

Montaż zdjęć przedstawiających fazy zamachu – 30.03.1981 r.

Montaż: Michael Evans; zdjęcia udostępnione przez Ronald Reagan Library

Domena publiczna, via Wikimedia Commons

Zamachowiec

Sprawcą okazał się niejaki John Hinckley jr, a zamach sprawą całkowicie apolityczną. Według opinii biegłych zamachowiec cierpiał na depresję oraz zaburzenia osobowości. Motywem jego czynu miała być chęć zwrócenia na siebie uwagi aktorki Jodie Foster, związana z obsesją na punkcie filmu „Taksówkarz” Martina Scorsese.

Oskarżony o próbę zabójstwa prezydenta John Hinckley jr został ostatecznie uznany za niepoczytalnego i orzeczono wobec niego detencję (werdykt „not guilty by reason of insanity”). W zamkniętym zakładzie psychiatrycznym spędził 35 lat (zwolniono go w 2016 r.).

Ustawa Brady’ego

Po wielu latach, w 1993 r. (już za prezydentury Billa Clintona, zwolennika kontrolowania dostępu do broni) sprawa miała wpływ na amerykańskie ustawodawstwo ingerujące w prawo do posiadania broni.

Tzw. Ustawa Brady’ego (Brady Handgun Violence Prevention Act), którą osobiście poparł Ronald Reagan w 1991 r. (mimo swojego członkostwa w National Rifle Association of America) wprowadziła pewne istotne obwarowania wobec nabywców broni palnej, mające zapobiegać jej nabyciu przez określone kategorie osób stwarzających ryzyko użycia przemocy.

W obronie Drugiej Poprawki…

Stało się tak pomimo energicznej kontrakcji kongresmenów kwestionujących konstytucyjność Ustawy Brady’ego z uwagi na treść Drugiej Poprawki do Konstytucji. Dopiero z czasem Sąd Najwyższy USA przesądził, że treść Drugiej Poprawki odnosi się zarówno do prawa federalnego jak i stanowego oraz chroni prawo do prywatnego posiadania broni do celów indywidualnej samoobrony (sprawy District of Columbia v. Heller i McDonald v. Chicago).

Jednocześnie jednak Sąd Najwyższy zasugerował, że wprowadzenie ograniczeń prawa do posiadania broni m. in. w odniesieniu do niektórych kategorii osób wskazanych w Ustawie Brady’ego (osoby psychicznie chore i skazane za poważne przestępstwa) może być „przypuszczalnie legalne”…


Ronald Reagan is Shot OnThisDay.

Jodie Foster, Ronald Reagan and a Madman Old News. 30.03.2017

Why I’m for the Brady Bill By Ronald Reagan. New York Times 29.03.1991

39 rocznica wprowadzenia stanu wojennego

Stan wojenny obwieszczenie

Włoskie naloty na Wielką Brytanię – 1940

Corpo Aereo Italiano – włoski korpus powietrzny u boku Luftwaffe

23 listopada 1940 r. miał miejsce jeden z ostatnich nalotów włoskiego lotnictwa na Wielką Brytanię. Zadecydowały o nich bardziej względy polityczne niż militarne – jak się wydaje Mussolini chciał uchodzić za równorzędnego uczestnika wojny z Wielką Brytanią. Włoski Corpo Aereo Italiano pod dowództwem gen. Rino Corso Fougiera zaczął więc działania przeciwko Anglii startując z niemieckich lotnisk w Belgii od października 1940 r. – bez większych sukcesów i przy znacznych stratach w sprzęcie oraz personelu. Pozostałości korpusu odwołano w większości w styczniu 1941 r. w związku katastrofalną sytuacją sił włoskich w Grecji i Afryce.

Fiat CR-42 Falco w muzeum Royal Air Force w Hendon

Dziś pamiątką działań bojowych Regia Aeronautica nad Anglią jest eksponat muzeum RAF – doskonale zachowany dwupłatowy myśliwiec Fiat CR-42 Falco (egzemplarz prezentowany w tweecie  powyżej). Włosi utracili ten samolot wskutek awarii silnika i przymusowego lądowania na angielskiej plaży w listopadzie 1940 r. Pilot – sierżant Pietro Salvadori dostał się do niewoli brytyjskiej. Jeniec zniósł ten fakt z godnością, okazując zadowolenie z zakończenia swojego udziału w wojnie i wyjaśniając w czasie przesłuchania, że był niezadowolony z włoskich oficerów, a nadto nie odpowiadały mu warunki prowadzenia wojny: pogoda na belgijskich lotniskach, towarzystwo Niemców i ich jedzenie…


The Falco and Regia Aeronautica in the Battle of Britain

Alianckie loty nad powstańczą Warszawę – 1944

W czasie akcji mającej na celu dostarczenie zaopatrzenia dla Powstania Warszawskiego w nocy 13 /14 sierpnia 1944 r. utracono 8 samolotów oraz zginęło 49 lotników RAF i SAAF. Wskutek tego wydarzenia marszałek RAF John Slessor wydał dywizjonom brytyjskim i południowoafrykańskim zakaz lotów nad walczącą Warszawę. Jednym z samolotów zestrzelonych tej feralnej nocy był B-24 Liberator ze 178 Eskadry Bombowej RAF. Ocalał tylko jeden z lotników siedmioosobowej załogi, sierżant Henry Lloyd Lane, w którego obecności w 1988 r. odsłonięto tablicę pamiątkową w Parku Skaryszewskim.